Tsja, zo gaat dat. Onze zoon is vandaag weer naar China vertrokken. Deze keer een heel jaar. Hij gaat naar een Universiteit en gaat daar 8 uur Engelse les geven en krijgt daarvoor 16 uur Chinese les. Een mooie regeling van de school in Antwerpen. Hij blij maar deze mam zit met een krimp in haar maag. Natuurlijk, voor hem ben ik blij. Hij ziet er erg naar uit. Maar ja, ik, ik ben gewoon mam.As you can see, our son packed his belongings and went to China for one year. Leaving mam behind with pain in her stomach.
Gelukkig heb ik een hele leuke hobby en al die mooie lapjes verzachten de pijn een beetje. Ik ben nog steeds druk met de ITT. De bonte border is af maar moet wel nog aan het middenstuk genaaid. En naast al deze perikelen heb ik ook nog gordijnen genaaid. Alle gordijnen voor de achterkant zijn klaar. Nu nog de voorkant.
Luckily I have a nice hobby and all these nice fabrics soften the pain. These are the borders for the It Takes Two. Beside this I also sewed curtains. So I have been busy.
